Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots

The war has changed.
Historia gry rozpoczyna się w 2014 roku, dokładnie pięć lat po wydarzeniach z Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty. Przedstawia ona świat, gdzie interwencje obcych państw w sprawy wewnętrzne innych narodów całkowicie zniknęły, a ich rolę przejęły prywatne militarne korporacje (PMC), które wykonują swoje usługi tylko i wyłącznie dla celów biznesowych. Nanotechnologia stała się powszechnie dostępną dziedziną w nauce, a wykorzystywana jest przede wszystkim w celu zwiększenia zdolności i egzekwowania lojalności najemników. Nanomaszyny, które znajdują się w ciele PMC zwą się "Sons of Patriots" (SOP). Obecnie na świecie funkcjonuje aż pięć prywatnych militarnych korporacji, Praying Mantis, Otselotovaya Khvatka, Werewolf, Pieuvre Armement i Raven Sword, a należą one do jednej korporacji-matki o nazwie Outer Haven, dowodzonej przez Liquid Ocelot'a. Ich siła jest tak ogromna, że stanowi wielkie zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych. Dodatkowo Liquid przygotowuje swoją armię do zbrojnego powstania poprzez przejęcie kontroli nad SOP. Świat ponownie staje na krawędzi kryzysu, a do przywrócenia jej harmonii na misję wysyłany jest nie kto inny, jak (z powodu choroby) gwałtownie starzejący się już Solid Snake.

Twój wróg jest i moim wrogiem.
Gra dzieli się na pięć aktów, gdzie każdy z nich rozpoczyna się w innym miejscu na świecie. Tak też przyjdzie nam zwiedzić Bliski Wschód, Amerykę Południową, Wschodnią Europę, Alaskę i główną siedzibę Outer Haven. Poziomy wykonano szczegółowo i z zegarmistrzowską prezycją. Mimo, że na planszy jest ukazany punkt do którego mamy zmierzać, to od nas będzie zależało jaką drogę wybierzemy, czy będziemy przemykali się zakamarkami i po cichu neutralizowali wroga, czy też wskoczymy w wir walki używając ciężkiego sprzętu. Pomóc nam w naszej misji mogą rebelianci na których możemy od czasu do czasu natrafić, ale to wszystko zależy od reputacji jaką nas darzą. Jeżeli pomogliśmy im wyjść z zasadzki, bądź też oczyściliśmy drogę z poukrywanych tu i ówdzie PMC, to możemy czuć się w ich towarzystwie bezpieczni, a nawet możemy od nich otrzymać specjalne przedmioty.



To co do życia Ci niezbędne.
Sterowanie jest tym razem bardzo przyjazne dla przeciętnego wyjadacza. Co prawda początkującym graczom może być na początku ciężko, ale po kilku minutach obcowania z grą bez problemu będziemy wykonywali trudniejsze ruchy, jak np. CQC. Głównie w MGS4 stawia się na skradanie i pozbywanie się wrogów w taki sposób by nie zakłócić przy tym normalnej harmonii pozostałych PMC. Świetnym urządzeniem okazuje się OctoCamo, którego używa się bardzo łatwo i jest naprawdę wielce użyteczne. Wystarczy podejść za pomocą trójkąta bliżej do ściany, bądź też położyć się na ziemi i poczekać chwilę, a Snake sam dobierze sobie kolor kombinezonu do warunków w jakich się znajduje. W prawym górnym rogu ekranu widnieje poziom ukrycia. Niestety idealny kamuflaż nigdy nie sprawi, że staniemy się niewidzialni, toteż gdy zostaniemy zauważeni, na górnym ekranie pojawia się alarm i czas w jakim musimy zniknąć i odczekać niezauważeni. Gdy jest on czerwony, żaden OctoCamo, metalowe beczki czy kartony nam nie pomogą, trzeba się oddalić od miejsca zdarzenia i odczekać. Kolejne już tylko ostrzegają o istniejącym zagrożeniu, dlatego w czasie ich odliczania musimy zwrócić szczególną uwagę na otoczenie, w którym się znajdujemy, bo każda kopnięta butelka czy odgłos strzału od razu zamieniają poziom alarmu na czerwony i ściągają na nas hordę rozwścieczonych żołnierzy.

Oprócz OctoCamo, możemy również ułatwić sobie naszą rozgrywkę wykorzystując do infiltracji terenu małą maszynę o nazwie Mk. II, który wygląda prawie jak miniaturka Metal Gear'a. Wyobraźcie sobie sytuację, gdzie znaleźliście się w miejscu, że aby przejść dalej trzeba się pozbyć wroga. Można to zrobić na cztery sposoby, czyli cofnąć się o ile to możliwe i znaleźć inną drogę, spróbować odstrzelić PMC, zastukać w ścianę w pobliżu żołnierza i gdy ten podejdzie by sprawdzić co to było, złapać go w CQC, lub też najłatwiejszy sposób, wysłać Mk. II w celu unieszkodliwienia napotkanych wrogów. Robota możemy używać też do innych celów, jak zbieranie przedmiotów, rozbrajanie min czy załączanie i wyłączanie jakichś przycisków. Jedynie na co musimy zwrócić uwagę to na poziom baterii. Kolejnym dodatkiem, a raczej bardzo przydatnym urządzeniem jest Solid Eye. O ile na początku musimy korzystać z "kręgu zagrożenia" o tyle w późniejszym czasie, z pomocą przychodzi nam radar. Krąg zagrożenia to jasna linia otaczająca Snake'a. Dzięki jej wychyleniu możemy sprawdzić w którym miejscu i jak blisko znajduje się wróg. Nie raz będziemy zmuszeni z niej skorzystać gdy wyczerpią się nam baterie w Solid Eye. Powracając do radaru, pojawia się on również w prawym górnym rogu ekranu i przedstawia nam wszystkie żywe istoty jakie znajdują się w naszym pobliżu. Nie raz wystraszeni dużą ilością białych kropek przeczołgacie całą planszę, by później dowiedzieć się, że to nic innego jak jakieś miejscowe zwierzątka.

Abstrahując od przedmiotów tych potrzebnych w misji, w naszym ekwipunku znajdziemy te mniej przydatne. Narzekaliście, że nie można sobie podczas gry puścić innej muzyki, niż tej, która została wcześniej przez twórców ustalona? Teraz się to zmieni, a to za sprawą iPOD'a do którego podczas gry możemy znaleźć leżące tu i ówdzie piosenki. Urządzenie to nie korzysta z baterii, więc słuchać możemy dowoli, jednak przy jego włączeniu nie skorzystamy już z Solid Eye czy Mk. II co może przeszkadzać.

A surveillance camera?!
Jak sprawuje się AI przeciwników i czy bossowie są wymagający? Serię Metal Gear Solid od dawna prześladował pech w programowaniu inteligencji wrogów. Zachowywali się oni nie raz tak ułomnie, że bawiliśmy się nimi, testując ich cierpliwość. Tym razem wrogowie nie poruszają się jedną, wyznaczoną trasą, a dwójkowo przeczesują lokacje, dzięki temu nie raz możemy zostać zaskoczeni, gdy droga, która chwilę temu wydała nam się bezpieczna, nagle zmienia się w pobojowisko. Sami przeciwnicy nie są głupi, dlatego łatwiej nas zauważają gdy wykonamy w ich pobliżu jakiś nieodpowiedni ruch. W czasie ucieczki nie wystarczy już schować się w jakąś szczelinę i odczekać swoje, PMC zaciekle będą chcieli się nas pozbyć, wrzucając do naszej kryjówki granaty bądź sami kładąc się na ziemi i pakując w nas serią z karabinu. W grze oprócz zwykłych żołnierzy, spotkamy jednostkę specjalną o nazwie FROG czy, trudne w starciu, dwunożne czołgi zwane GEKKO.

Bossów w grze jest kilku, oprócz oddziału Beauty & Beast przyjdzie nam zmierzyć się z kilkoma głównymi przeciwnikami, których mieliśmy okazję poznać we wcześniejszych częściach. Walki z bossami są bardzo urozmaicone i wymagające konkretnego podejścia, nie raz zostaniemy poddani różnym testom na naiwność, zwinność czy celność. Nie zabraknie też walk gdzie trzeba będzie ruszyć głową (z tego co mi wiadomo, właśnie ta walka sprawiała najwięcej trudności, ciekawe czemu ;)). Na koniec bitwy z B&B ujawniają się nam piękne kobiety o nieco odjechanej psychice, no cóż, wygląd nie zawsze idzie w parze z charakterem.

To co gracze kochają najbardziej.
Powróćmy na tematy newralgiczne, czyli czas na grafikę i muzykę. Oprawa wizualna Metal Gear Solid 4 stoi na bardzo wysokim poziomie, nie raz sprawia wrażenie foto realistycznej. Gracze przyzwyczajeni do grafiki w grach multiplatformowych zostaną pozytywnie zaskoczeni, bowiem to co dzieje się w tej części przygód Snake'a, wprawia w osłupienie. Genialnie wykonane modele postaci, ich mimika twarzy czy animacja nie mają sobie równych i przebijają wszystkie te gry, które uznaliśmy za arcydzieła cyfrowej sztuki. To co dzieje się w świecie wykreowanym przez Kojimę, napawa dumą i zadowoleniem z rozgrywki. W parze z rewelacyjną oprawą wizualną idzie muzyka, która już zdążyła przyzwyczaić fanów do stawiania poprzeczek ponad standard. Te dwie cechy tylko sprawiają, że chce się grać częściej, a oczekiwanie w miejscu w celu ucichnięcia wywołanej przez nas wrzawy, nie wpędza w nudę. Gdy dochodzi do walk pomiędzy rebeliantami a PMC, słyszymy świst kul, wybuchy granatów czy krzyki przerażonych żołnierzy. Wskakując do wody, na ekranie pojawiają się krople, a podczas podróży po Alasce, śnieg przykleja się nam na ekranie i dodatkowo pokrywa nim Snake'a, cudowny efekt.

I don't like to waste bullets.
Snake ma do dyspozycji ponad 70 rodzajów broni, niektóre z nich można modyfikować dodając chociażby tłumik, lunetę, laser czy lampkę, nie wspominając o dodatkowym shotgunie, czy wyrzutni granatów umiejscowionych pod lufą. Kupić je możemy w sklepie Drebin'a, bądź znajdując na polu bitwy. Co jeśli jakiejś broni nie możemy znaleźć ani kupić? Widocznie trzeba ją odkryć wykonując specjalne zadanie, jak chociażby ukończenie gry. Specjalnych broni czy przedmiotów jest wiele, odkrycie ich wszystkich nie jednego wprawi w ból głowy czy depresję.

Dodatki, dodatki i ... jeszcze raz dodatki.
Oprócz genialnej fabuły, która wyjaśnia nam wszystkie niewyjaśnione tematy z poprzednich części, wciąga jak bagno świetny gameplay. Gdyby tego było mało, a i 20 godzin spędzonych przed ekranem nie wystarczało, to do gry dołączony jest Metal Gear Online. Jako, że dodatek ten jest tak urozmaicony, potraktowaliśmy ją jako osobną grę o której dowiecie się więcej zaglądając do jej profilu. Pozostając przy temacie online, do gry możemy pościągać sobie dodatki. W tej chwili na serwerze Konami dostępny jest jeden utwór muzyczny i kamuflaż, ale twórcy obiecują, że w przyszłości pojawi się o wiele więcej.

Głupi nie zauważy, a mądry nic nie powie.
Jak każda gra i Metal Gear Solid 4 ma wady, które na szczęście nie są na tyle poważne by potrzebowano do ich wykluczenia łatki. Gra tworzona była z myślą o fanach, toteż niektórym mogą nie podobać się zbyt długie sekwencje filmowe, nie wspominając o loadingach. Cut-scenki trwają czasami z ponad 40 minut, jednak czemu się dziwić, przecież to Metal Gear Solid, a ta seria od zawsze znana była z długich konwersacji, które fanom na pewno nie przeszkadzają. Natomiast loadingi mają miejsce podczas instalacji i trwają 8 minut, a kolejne występują przed każdym nowym aktem i trwają góra od 2 do 3 minut. Kolejną i to dosyć poważną wadą jest brak polskiej wersji, przez to ludzie, którzy nie znają obcego języka na co najmniej poziomie średnio zaawansowanym, mogą poczuć nudę i przegadanie gry. Sporo w niej scenek gdzie wyjaśniają się elementy z poprzednich części, więc nie zaznajomieni z serią mogą się pogubić. Na szczęście w grze mamy możliwość przełączenia cut-scenek bądź też ich zatrzymania, gdy nagle poczujemy się głodni bądź przyjdzie czas na codzienne czynności fizjologiczne. Kolejnym minusem jest fakt, że gra jest zbyt łatwa. Może spojrzycie na to ze zdziwieniem, ale gdy na poziomie NORMAL na początku mamy trudności z eksploracją terenów, tak w późniejszych minutach grania z łatwością przedzieramy się przez kolejne akty. Mimo nazwy, poziom HARD wcale nie jest trudny, wręcz przeciwnie, to ten tryb powinien nazywać się standardowym. Powracając do długości gry, smuci mnie, że ta piękna opowieść trwała zaledwie 20 godzin. Być może wydaje się to sporo, ale przy całej tej otoczce jaka nam towarzyszy podczas rozgrywki, nawet nie zauważycie kiedy dobrniecie do piątego aktu. Jak na początku akt 1 i 2 ciągnął się po parę godzin, tak kolejne kończymy szybciej niż byśmy się spodziewali. Smutne, naprawdę smutne, zwłaszcza, że ta opowieść o zajęciu całej powierzchni dwuwarstwowego niebieskiego dysku (czyli gdzieś 50GB) okazała się nieprawdą, a na płycie można by pomieścić jeszcze około 20GB danych!



Podsumowując, Metal Gear Solid 4 o pod tytule Guns of the Patriots, to gra wspaniała. Kojima tworząc te dzieło, dziękuje fanom za to, że przez 20 lat stale oczekiwali na kolejną odsłonę serii. Być może gry nie zrozumieją gracze młodsi pokoleniem, którzy nie mieli szansy obcować z poprzednimi odsłonami, mimo wszystko jest to wielki tytuł, który zasługuje na gromkie brawa. W końcu pokazano moc jaka drzemie w konsoli PlayStation 3, teraz wiadomo, że gdyby gry najpierw tworzone byłyby na chlebaku, a dopiero potem portowane na konkurencyjną konsolę, wyglądałyby o wiele lepiej niż w chwili obecnej. MGS4 to mój typ na grę roku, dlatego przyznaję jej pełną dziesiątkę.