Flower

O czym marzą, gdy za oknem widzą szarość i wszechobecną znieczulicę?

Przyznaję, nietypowe to dość pytania. Jeżeli jednak zapragnąłbyś poznać na nie odpowiedzi, sugerowałbym sięgnąć po najnowsze dzieło ThatGameCompany - "Flower".

Kwiat. Z natury niewinny, bezbronny. Uwięziony w doniczce, spoglądający na świat przez brudne szyby obskurnej kamienicy. Taki kwiat nie może wiele. Mając najwyżej drobne kolce do obrony przed zagrożeniem, taki kwiat może jedynie śnić - śnić o tym, jak niesiony przez wiatr budzi świat do życia.

I to właśnie tu do akcji wkracza gracz, przejmując nad owym wiatrem kontrolę. Za pomocą jedynie jednego przycisku i funkcji SIXAXISa, sterujemy podmuchem i niesiemy za sobą płatki kwiatów - cel gry wydaje się banalny - ot sprawić, by rozkwitło jak najwięcej roślin i przebudzić pogrążone w marazmie elementy danego levelu. I choć niektórzy mogą poczuć się rozczarowani prostotą rozgrywki, ma ona w sobie coś magicznie przyciągającego. Fruwanie i zbieranie płatków odpręża i pozwala na chwilę zadumy - nie ma tu miejsca na eksplozje, huk dział i śmierć.

Tak jak większość innych flagowych tytułów SONY stawia na opowiedzenie epickiej historii i wciągnięcie gracza na długie godziny zabijania i niszczenia, tak Flower zdaje się być krótkim wierszem przeciwstawiającym się temu stanowi rzeczy. Brak tu zawiłej fabuły, bohaterów i zwrotów akcji - jest jedynie proste przesłanie: "Czyń świat lepszym miejscem".

Banalne, co nie? "Wręcz śmieszne", wielu by pewnie powiedziało, jednak za tą prostotą kryje się jedna z najpiękniejszych gier tej generacji.

Siła "Kwiatu" to nie tylko stojąca za nim filozofia - to również sposób, w jaki została ona przedstawiona. Oprawa graficzna po prostu wbija w fotel - doskonałe oświetlenie, perfekcyjnie wykonana, uginająca się pod wiatrem trawa, malowniczo unoszące się w powietrzu płatki - po prostu cudo, a każdy z siedmiu poziomów wygląda trochę inaczej i oferuje inną porę dnia - mamy więc południe, zachód słońca, czy czarną noc. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliście - granie we Flowera bez porządnego flatscreena i kabla HDMI to po prostu krzywdzenie dzieła TGC.

Również oprawa audio ma się czym poszczycić - relaksujące i zapadające w pamięć melodie to jedno, do tego dochodzi jednak również szum wiatru, odgłosy otoczenia, czy takie smaczki jak wygrywane na klawiszach nuty za każdym razem, kiedy stykamy się z kolejnym kwiatem. Istny raj dla uszu.

Na pochwałę zasługuje także system sterowania. Niewiele tytułów poszczycić może się udanym wykorzystaniem czujnika ruchu SIXAXISa, Flower spisuje się jednak bezbłędnie. Jak już wspomniałem, sterujemy tylko za pomocą dowolnego przycisku oraz ruchów pada - rozwiązanie to znacznie pomaga wciągnąć się w rozgrywkę, ba! Mało tego, ono sprawia, że gra wręcz pochłania nas i czujemy się, jakbyśmy to my sami byli pędzącym po usianych kwiatami polach wiatrem. Wielkie brawa dla TGC - ci państwo udowodnili, że ta często irytująca i zbędna funkcja kontrolera SONY ma jednak ogromny potencjał.

Zbliżamy się do podsumowania, a ja nie wymieniłem żadnych wad, zdawałoby się więc, że najwyższy czas, aby ThatGameCompany dostało jednak za jakiś aspekt "Kwiatu" baty. Ale nie dostanie, gdyż gra jest niemal perfekcyjna - idealnie spisuje się w swojej roli i zgodnie z założeniem, odpręża; Nigdy irytuje. Narzekać można by na jej długość - sześć snów i jeden level bonusowy można zaliczyć podczas pojedynczej, wieczornej sesji, dla mnie to jednak zaleta - ten tytuł nie powinien stawiać na przyciąganie gracza na długie godziny do ekranu telewizora, a raczej zachęcać go, by od czasu do czasu usiadł, polatał chwilę, zrelaksował się i pogrążył w zadumie.

Myśląc o Flowerze, nieustannie przypomina mi się wzór graffiti brytyjskiego ulicznego artysty - Banksy’ego, a mianowicie "Flower Chucker". Ot młodzian, ubrany jak typowy chuligan stoi w pozycji sugerującej, że zaraz ciśnie w nieznanym kierunku koktajlem Mołotowa, lub chociażby kamieniem. Jednak zaraz, jego ręka nie dzierży wcale żadnej broni, a... Kolorowy bukiet kwiatów. Ten agresywny typ trzyma w ręku kwiaty. I bez względu na oryginalne przesłanie sztuki Banksy’ego, kojarzy mi się ten obrazek z typowym graczem, który choć na co dzień spędzi godziny zagrywając się w jakąś "strzelankę", sięgnie również po Flowera i... Doceni piękno tej gry.

Doceni, tak jak fan książek fantasy potrafi docenić dobry wiersz. Bo widzicie, Flower nie jest grą jak każda inna - Flower jest właśnie czymś w rodzaju poezji. Pięknej, ulotnej, zapadającej w pamięć na całe lata. I nie ma co porównywać jej do tytułów pokroju Killzone 2, czy inFamous, gdyż Flower w na swój sposób je zwyczajnie przerasta. Życzymy sobie więcej takich gier.